Tons of Requirements

sincerelyshara:

Parang si KC at ako lang. :D

(Source: sincerelyshara)

Overjoyed, Overwhelmed. AMAZED.

God can use our failures to be tremendous opportunities.

Things lately weren’t so bad. Kinaya ko naman yung daily kong pagko-commute from Mandaluyong to Quezon City to Elbi. Tipong laging alas tres pa lang eh umiikot na puwet ko, worrying kung makakarating ba ko ng school in time for my 7 AM class. Ayos naman. Buhay pa ko. Nakakapagtype pa naman ako. :)

I may still have hard feelings for Tita Jean (yung Tita kong nawala na), pero narealize ko na ang daming nagawang mabuti ng circumstance na to, di lang para sa’kin (pero mostly para sa’kin) pero para sa buong pamilya na rin namin.

Ang daming na-reveal sa’kin sa sandaling panahong andun ako. Natuto akong makibagay, manahimik (na madalas eh hindi ko kayang gawin). Siguro nga blessing in disguise yung pagkawala ni Tita Jean. Actually, hanggang ngayon I’m still in a state of denial and shock. Hindi ko lang maintindihan, kasi she’s only 49. She’s too young to die. Pero sabagay, ganun talaga. Hindi natin malalaman kung gano ba kaikli yung buhay natin. 

Natuto akong magpatawad (though not totally, Lord forgive me). Ewan ko. Sabi nga ni Ta Lor, “may stigma”. Darating rin yung point na mawawala rin to, kaya nga ang paglelet go ko eh installment basis. Hahaha. Sana dumating na yung time na masasabi kong nalet go ko na completely yung hinanakit.

Natuto akong makinig sa opinyon ng iba. Hindi naman kasi pwedeng opinyon ko lang yung nagmamatter. In fact, hindi nga nagmamatter yung opinyon ko, dahil una at huli sa lahat, BIASED na yun. Opinyon ko yun eh. Natuto akong palipasin yung mga bagay na alam kong wala namang impact sa buhay ko, tipong mga trash info na kelangan mong itapon.

Nakasama ko yung mga kamag-anak na matagal o talagang di ko nakita. Nakasama ko yung mga pinsan ko. Nakakilala ng mga bagong tao, naiyak, natawa, naipagyabang, nahumiliate. Pero ayos lang naman. Kinaya ko naman. Sabi nga nila, head-strong raw ako. Siguro nga. Pero despite that, alam ko yung mga bagay na makakapagpaiyak at makakapagpabagsak sakin.

My Tita’s death is an instance. Tipong, one day tatawagan ako nung pinsan kong di ko kinausap ng almost two years dahil nga in coma na raw si Tita, tas biglang nasa ospital na ko. Tas biglang nakikita kong bloated na si Tita (na ni minsan di ko inisip na mangyayari sa kanya), tas biglang umuwi lang ako tas wala na sya. Sobrang confusion di ko na halos alam kung anong nangyayari. Di ko na halos alam kung totoo pa ba.

Nung sinabi ko kay Ta Lor na honor roll ako, NIYAKAP NYA KO FOR THE FIRST TIME! Alam mo yung feeling ng overwhelmed ka? Pakiramdam ko di yun totoo. Yung feeling na all your life ang iniisip mo anak ka sa labas dahil yun yung pinakaunang bagay na sinabi nila sayo nung bata ka, tapos biglang tanggap ka na. Biglang kasama na yung pangalan mo sa mga pangalan na nakadikit sa kabaong. Nayakap ko Lola ko for the first time. First time ko syang makitang umiyak. First time kong umiyak ng tunay sa harap nya.

Nakakaiyak. The joy of being finally accepted, although not totally, still brings tears to my eyes.

Oo may stigma, pero every wound heals. Through time? Maybe yes. But only if you allow it to. Today, I’m allowing mine to.

Andaya lang ni Tita Jean

Ni hindi ko naisip sa tanang buhay ko na sa ganung paraan kami maghihiwalay. Marami pa kong gustong sabihin sa kanya eh. Gusto ko pang ipamukha sa kanyang nagkamali sya sa lahat ng sinabi at ginawa nya samin. Bahala na. Bahala na. Salamat pa rin, kasi kahit papano, dahil sayo Ta Jean natuto kong lumaban, sumagot sa mga bagay na alam kong mali. Parte ka ng buhay ko, yung mga malulungkot at masasamang parts nga lang. Pero salamat pa rin.

***I can’t say I’m grieving ‘cause I’m not.

Hopes in the Sky

ronald-gem:

“In brightest day, in blackest night,
With strong hearts full, our souls ignite,
When all seems lost in the absence of light,
Look to the stars - For HOPE burns bright.”

Back to “Hell”-bi

Yehes. I’m back to “Hell”.

Yun yung nakalagay sa Reminders ko bago ako umuwi. January 4, back to hell.

Apparently, January 5 ng one in the morning na ko nakabalik dahil sa kamoteng flight delay.

Hell. Living hell nga raw ang Elbi, that’s why it’s called “HELL-BI”. Pero para sa’kin cliche na lang yun, joke. Something to laugh about, nothing serious about saying it. How can I brand something “hell” if most of the best people I know live here? Rather, I’d say it’s a heaven. Heaven with living angels, including myself. JOWK. HAHAHA.

Basta. I’m more than thankful for this place, kahit na nagdadalawang-isip pa rin ako kung magsestay pa rin ba ako dito for good. Ewan. Bahala na si Lord.

Now, I’m back to my second heaven.